Gastblogger Fia: Waar de liefde voor het buitenland (Spanje) allemaal begon.

Wat leuk dat je er weer bent om mijn verhaal te lezen! In mijn vorige blog stelde ik mij in het kort voor en nu deel ik graag met jullie waar de liefde voor het buitenland vandaan komt.

Vroegah, toen we nog met de hele familie op vakantie gingen, gingen we vaak fijn met de caravan richting de Pyreneën in Zuid-Frankrijk. Toen mijn zus en ik jong waren, sliepen we vaak in de voortent van de caravan in een apart gedeelte. Later kregen we ons eigen tentje die we zelf konden opzetten.

Het leven op de camping… Als ik er aan terug denk, denk ik wat een fijne tijd. Ik kijk er met zeer veel plezier op terug. Met je plee rol onder je arm naar de wc. De douches die eigenlijk nooit helemaal goed functioneerden maar wel ondertussen gesprekken voeren met de mensen die naast je staan. ’s Avonds ontsnappen uit je tent om nog wat vrienden op te zoeken en ga zo maar door. Maar wat ik altijd het fijnste vond is dat we grotendeels, de 3 weken dat we weg waren, super goed weer hadden met veel zon, strand en een mooie omgeving. Ik kan me herinneren dat ik het niet erg kon waarderen als mijn ouders weer eens een berg wandeling wilden maken (moesten wij weer die lelijke bergschoenen aan), maar als ze mij vandaag zouden vragen om een berg te beklimmen hoef ik echt niet 2 keer na te denken. 

Tuurlijk is het vaak niet leuk als je weer terug gaat naar huis van je zomer vakantie, maar ik had wel echt een diep gevoel van binnen dat ik “ooit” (wanneer ik ouder zou zijn) ik wel heel graag naar het buitenland zou willen verhuizen. Dat werd elk jaar sterker. Mijn zus heeft eens een zomer vakantie op een Franse camping gewerkt, daar kwamen wij haar opzoeken en stiekem leek mij dat ook wel leuk om te doen later, maar ik was daar toen nog veel te jong voor, 12 jaar was ik ofzo. 

Met de jaren, ging mijn zus steeds minder vaak mee met ons, en ik ging daardoor ook meer mijn eigen ding doen. De 1e keer dat ik naar Spanje op vakantie ging was samen met een vriendin en haar familie. In een busje met 8 personen reden we naar Lloret de Mar. Een vakantie vol feest, zon, en de nodige drankjes, hardstikke leuk. 

Jaren daarna besloten mijn ouders om ineens verder te kijken dan de Pyreneën. Ze hadden een camping gevonden in Empuriabrava (Noord-Spanje), aan de kust natuurlijk want er moet wel strand in de buurt zijn. Ik was inmiddels een volwassen jonge vrouw, was al dik aan het werk in Groningen, maar ik had toevallig 3 weken vakantie in de periode dat mijn ouders in Noord-Spanje zaten. Ik dacht, hé leuk. Camping, caravan, tentje, zon, zee, strand, zelfs mijn oom en tante en mijn nichtjes waren op dezelfde camping. Dus ik besloot een vliegticket naar Girona te boeken om aan Nederland even te kunnen ontsnappen. Ook gingen we zelfs weer met zijn viertjes op vakantie, maar dan niet in de zomer vakantie, maar in de Mei vakantie. En dit keer deden wij het anders, geen caravan of camping maar we gingen naar Fuerteventura, één van de Canarische Eilanden. Lekker in een luxe huisje met zwembad voor je neus, strand op half uurtje rijden . Perfecto. Opgeladen en met een mooi bruin kleurtje konden wij dan het voorjaar in Nederland beginnen. 

De laatste jaren had ik wel eens een zomer vakantie overgeslagen, in verband met aanschaf van een katje. En natuurlijk in Nederland is het ook wel eens mooi weer. Had een leuk huisje met een tuintje op de zon kant. Maarja, het was geen Spanje of Frankrijk. Steeds vaker zei ik tegen vrienden en familie: “Let maar op hoor… Ik woon later in het buitenand, of het nou Spanje of Frankrijk is maakt mij niet uit, als het maar warm is met veel zon en strand”.

Het breekpunt voor mijn besluit om iets te gaan ondernemen kan ik mij nog goed herinneren. Ik was met collega’s van mijn werk naar Rome (Ja ik weet het, super vet bedrijfsuitje), in de winter dus het was super koud, maar op de terugweg op het vliegveld ben ik op onderzoek uit gegaan. Ik zei tegen mijzelf “Nu is het klaar, je kan wel steeds zeggen dat je ooit stappen wilt ondernemen, maar als je het nu niet doet, wanneer dan wel?!” Maar wat kon ik gaan doen als eerste stap om naar het buitenland te gaan? Alleen op vakantie? Een talencursus? Wordt het Frans of Spaans? Misschien kan ik nanny worden voor een aantal weken? Ik kwam uit bij een taleninstituut dat gevestigd is door heel Spanje. Goed, dit was het plan. Drie weken talencursus in Spanje! Maar waar in Spanje? Ik zag Alicante, Valencia, Málaga, Barcelona etc. Ik wou sowieso niet in een te grote stad en heb uiteindelijk voor Málaga gekozen. En aangezien ik naar school ging om Spaans te leren, wist ik dat ik mij niet alleen zou voelen. Ik keek ZO erg uit naar die vakantie, want ik wist dat dit wel eens de 1e stap kon zijn naar mijn droom om in het buitenland te wonen. En ik had gelijk, ik was er pas 1 week, en ik zag mijzelf al wonen in Spanje. Ik kon voor mijzelf de “vakantie-sfeer” weg denken, en natuurlijk wist ik dat ik ook zou moeten werken als ik de stap zou maken om naar Spanje te gaan. 

Zoals ik in mijn vorige blog ook vertelde, toen mijn ouders me ophaalden op het vliegveld Amsterdam en tegen mij zeiden “We zijn blij jou weer te zien”, zei ik “Ik ben ook zeker blij jullie weer te zien maar ik ga wel weer terug!!”. Dit gevoel dat ik al die jaren had opgebouwd was zo sterk, en ik had eindelijk de bevestiging door deze vakantie. 

Kort daarna heb ik mijn werk in Nederland opgezegd, heb ik gezorgd voor een onderhuur contract voor mijn huis en oppas voor mijn kat. In oktober ben ik weer naar Málaga gegaan. Eenmaal op het vliegveld Málaga voelde ik mij weer “thuis”. Nou ben ik wel benieuwd of jullie ook zo’n gevoel diep van binnen hebben dat je ergens anders thuis hoort in plaats van je huidige woonplaats… 

Bedankt voor het lezen en tot volgende maand! Veel liefs, Fia

Eén reactie Voeg de jouwe toe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *