Gastblogger Fia

Allereerst vind ik het super leuk dat ik word uitgenodigd om deze blog te schrijven. Het is de 1e keer, en ik ben benieuwd of ik deze skills , een blog schrijven, ook heb. We zullen het zien. Ben zelf ook net begonnen met een website en daar wil ik ook een blog op bijhouden, over de dingen die ik doe, en daarnaast gastbloggers uitnodigen. Ik zal even wat vertellen over mijzelf.

Ik ben Fia, 26 jaar en woon sinds 1,5 hier in Zuid-Spanje. Hoe ben ik hier nou terecht gekomen? Nou dat is heel simpel. Rond m’n 20e ik heb iedereen altijd al verteld dat ik mezelf later in het buitenland zie wonen, waar de zon lekker schijnt en waar ik naar het strand kan. Ik was helemaal klaar met die grijze bende in Nederland. Op zich had ik niet zoveel te klagen want ik had een baan als kapster en schoonheidsspecialiste, daarnaast werkte ik in een bar, zo af en toe. Had m’n lieve vrienden om me heen, leuk huisje voor mezelf, een kat, ik kon centen sparen waardoor ik een keer een mooie reis naar Thailand kon maken. Natuurlijk zijn er zomers in Nederland die heel goed zijn, maar er is ook altijd wat te klagen. Want dan is het natuurlijk weer te warm. Wat ik nog meer jammer vind aan Nederland, is de druk die er op je gelegd wordt om alles zo perfect en snel mogelijk en te doen. Dat is niet alleen op werkvlak maar ook op persoonlijk vlak. Daar wilde ik eigenlijk ook wel even een tijdje onderuit. 

Eind 2016 dacht ik, “nu is het klaar”. Ik begon met opzoeken op internet over wat er mogelijk is qua Spaanse taal leren in Spanje. Zo kwam ik uit in Málaga. Ik ging daar, helemaal alleen, 3 weken naar school in de maand juni, want dan wist ik zeker dat het zonnig zou zijn. Nou het was fantastisch. Ik zag mezelf al wel wonen hier.

Toen ik terug kwam op het vliegveld, haalden m’n ouders mij op. Ze zeiden: “Nou kind ,we zijn blij je te zien”. Ik zei: “Ja ik ben ook blij om jullie te zien maar ik ga wel weer terug hoor!”. “Nou dat zien we dan wel weer, onderzoek eerst maar even wat je daarvoor allemaal moet regelen”: zeiden ze. Twee weken later heb ik m’n baan opgezegd, en begin oktober ging ik terug naar Zuid-Spanje om daar voor een half jaar te wonen. Ik was er ook van overtuigd dat ik na een half jaar wel weer terug zou gaan. Maar na die zomer ben ik terug gekeerd naar Málaga, ik startte met 2 weken dezelfde taal school om wat mensen te leren kennen. Na die 2 weken zocht ik ook al werk, want ja, het leven is niet gratis (wel wat goedkoper hier).

Op een avond ging ik met wat meiden die ik had leren kennen naar een restaurant om lekker tapas te eten met een wijntje erbij. Ik keek om me heen en dacht, hier zou ik wel willen werken. Lieve eigenaaren en super lekker eten + goeie wijn! Dus ik in m’n beste Spaans (niveau A2) vragen of ze mensen in de bediening zochten. Ze zei: “Voor nu niet, maar misschien rond de kerst wel”. Ik gaf mijn nummer. Dat duurde 1 week totdat ze mij belde, ze hadden toch wel mensen nodig. Het 1e half jaar was wel lastig in het restaurant, want op de momenten dat het heel druk is ,plus je spreekt de taal niet goed, krijg je hele leuke gesprekken zoals: “Wat bedoel je me te zeggen?”, “Wat wil je?”, “Ik snap jou niet!”, “Ik weet niet hoe je dat noemt”. Een standaard woordje was “la cosa”, dat betekend: dit/dat ding. Ik heb bijna 1,5 jaar in het restaurant gewerkt, ze hebben mij heel warm en met open armen ontvangen en ik zie ze nu ook echt als mijn Spaanse familie. Ze gaven mij ook veel vrijheid voor wanneer ik wel eens op en neer naar Nederland wilde. 

Na 3 maanden was ik dus al over de helft van m’n Spaans avontuur, want ik had immers al een terug ticket geboekt. Ik besloot ik om alleen terug te gaan naar Nederland om mijn spullen te verkopen en daarna weer verder met een leven opbouwen in Spanje. 

Ik ben best wel een sport liefhebber en ik kan me nog super goed herinneren in de eerste maanden dat ik hier was, dat als ik dan ging hardlopen, langs het strand, dat ik wel kon janken van geluk. Ik kreeg er gewoon kippenvel van. In het begin van dit jaar ben ik begonnen met zoeken naar een baan als kapster. Na een tijdje zoeken, kwam ik tot de conclusie dat ik mezelf hier niet als kapster in een salon zag werken. De gemiddelde salarissen waren lagen dan wat ik in het restaurant verdiende, + het waren 6 dagen werken per week. Een droom van mij is ook om nog vaker grotere reizen te maken zoals naar Afrika of nog een keer naar Thailand. En dat zag ik gewoon niet gebeuren met het salaris wat ik hier zou gaan verdienen. Ik zat er heel erg over na te denken om na de zomer weer terug te gaan naar Nederland.

Een aantal weken terug belde ik met een goede vriend van de kappersopleiding, en ik vroeg hem, “wat doe jij eigenlijk, jij bent altijd aan het reizen?” Hij zei: “Ik doe verschillende dingen online, ik kan je wel even uitnodigen voor een call om uit te leggen wat de mogelijkheden zijn”. Begin april begon ik met werken online en ik voel zoveel vrijheid! Heb natuurlijk nu super veel te doen om dit allemaal op te starten. Veel studeren, website bouwen, videos bekijken maar ook maken. Maar dit is geniaal. Ik kan lekker naar het strand in de middag, ik kan ’s avonds dansen en ik kan naar de sportschool in de uren wanneer ik wil. Helemaal top dus, ik zie het wel weer zitten om hier nog wat langer te blijven. Soms ,als ik even stil sta bij het feit hoe ik hier terecht ben gekomen, dan ben ik wel super trots. Je wordt er altijd nog extra aan herinnerd als je met mensen praat en die vragen naar jou verhaal, waarop hun antwoord vaak is: “Wat gaaf!, “ik zou dat ook heel graag willen” of “had ik dat maar gedaan toen jou leeftijd had”. Op zulke momenten zeg ik ook vaak dat als je echt iets wil, dat je dat ook kan bereiken. Ik had immers ook een vriend, al m’n vrienden en familie + een kat in Nederland toen ik vertrok naar Spanje. Maar dat heeft mij er niet van weerhouden om mijn dromen achterna te gaan. Ik heb altijd gezegd dat ik wilde voorkomen te zeggen :“had ik maar”.

Bedankt voor het lezen, hopelijk vonden jullie het leuk, ik vond het ieder geval super leuk om mijn verhaal aan jullie te vertellen. 

Nieuwsgierig naar mijn website? Klik hier

Adíos! Xoxo Fia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *